DE STOET OP SINT-ELOOI-FEEST.

- Dààr komt de stoet, dààr recht op ons!
Vooraan, elk aan zijn kant, twee postillons
Te peerd, met witte broeks en roode mutsen.
De sluiers om hun lenden waaien breed,
De standaards in hun handen klutselutsen. (1)
Hun hooge hengsten zijn al schuim en zweet
En draven, langgemaande, kortgehaarde,
Kop recht. Hun ooge brandt. Hun neusgat snuift.
Zij brieschen en hun hoeven stampen de aarde
In mul, vijf voeten in de lucht: het stuift!
Ze ketsen (2), kruisen over de kalsijde (3)
Dat 't vuur speit uit de steenen, keeren, en
Voort ijlen zij, verkleenend lijk, tot bij de
Zwaarvolgend dichte schaar in lichten ren.
Terug dan weer en weg!... Rommedomdom,
Rommedomdom! Daar gaat en slaat de trom,
Dom, dom; tweevoudig, rof en plof, dom, dom,
En tusschen beide trommelaars, tred op tred,
Zit Jan de speelman met zijn klarinet.

- De deken, ei, de deken! Op zijn baaide (4)
Merrie, die stevig stapte, dijen hoog,
Zat Krelis tronend-trotsch en streelde en aaide
Het beest, dat hinnikend den kop verdraaide.
Op zijn gilet van fijn zwart laken woog,
Van rond zijn ronden hals, een zware keten
Medailles, Bronz' en zilvren menigvoud,
En onderaan een splinternieuwe in goud,
De welkomsgifte van den rijken deken.
Traag reed hij, dwaashooveerdig als een vorst,
Liet van omhoog genadiglijk op allen
Beneden hem zijn blijde blikken vallen,
En deed de keten rinklen op zijn borst.

Wild achter, stappend, dravend, springend, steigrend,
En verder vluchtend, loopend, gaande, weigrend,
Een goede honderd hengsten, merries, ruinen,
Al dikke, ronde, zware en zwarte, bruine,
Witgrijze, baaide, hoogkoppig, kloekgedijde,
Met in hun lange steertevlechten zijde'
Linten en bloemen, op hun borsten vlokken
Wit schuim en heel hun huid met zweet doortrokken,
Bij kudden, dat hun ijzren hoeven klettren
En gele vonken na de pooten spettren;
Of één, twee, die met diepe sporesteken
Wildstormend duiklen in de bonte reken.
De ruiters staan en zitten in de beugels,
Spannen hun beenen, trekken aan de teugels,
Slaan met hun wissen en krawatsen, zwieren
Hun hoeden hoog, en juichen, tuiten, tieren
In ééne vaart, één vrije vreugde vieren!

(1) klutselutsen, waggelen
(2) ketsen, luid stappen
(3) kalsijde, Steenweg
(4) baaide, Bruin-rood

(Uit De Vlasgaard, bij A. SEVENS, te Gent.)

Ieder jaar wordt te Deerlijk, zoo verhaalt de dichter, met 
St-Elooisdag de Deken van 't Gild verkozen; de plechtige 
inhuldiging geschiedt echter op St. Pietersdag, in den vollen 
zomer, vóór het slijten aan het vlas; dat feest begint gewoonlijk 
met eenen stoet.





Dicht en Proza blz 373 derde uitgave 1914
Nederlandsch Leesboek voor Lager Normaalonderwijs,
Middelbare Scholen en Athenea.
Door M. Brants en O. Van Hauwaert.